ارتباط دیابت و پوکی استخوان

اکثر تحقیقات نشان میدهد سلامتی استخوان در صورت بروز دیابت در معرض خطر قرار می گیرد. پاسخ کلیدی این ارتباط اثر متقابل بین استخوان و انسولین است. در مبتلایان به دیابت نوع 1، احتمال پوکی استخوان بیشتر است.به نظر می آید این کاهش تراکم استخوان به علت کمبود سطح انسولین بیماران می باشد. انسولین موجب افزایش تراکم استخوان می شود. انسولین می تواند با تاثیر بر روی سلول های استخوانی میزان آمینو اسیدها و ساخت کلاژن را افزایش دهد.

 

تحقیقات نشان می دهد که دیابت نوع 2 مستقیما روی سوخت و ساز استخوان و تراکم آن موثر است، از طرفی به علت کمبود فعالیت های بدنی و ورزشی دچار این کاهش تراکم و پوکی می گردند. البته بعضی از داروهای کاهنده قند خون نیز منجر به پوکی استخوان می شوند. از سوی دیگر بروز عوارض دیابت با افزایش احتمال افتادن نیز منجر به افزایش خطر بروز شکستگی استخوان می شود.

به علت کاهش تراکم استخوانی این بیماران، احتمال شکستگی های استخوانی در این بیماران بیشتر است و در عین حال در صورت شکستگی ، ترمیم بافت استخوانی اغلب با تاخیر صورت می گیرد. در شکستگی های استخوانی هزینه های بسیاری برای نگه داری و از کارافتادگی ناشی از آن به ساختار بهداشتی تحمیل می شود. همچنین میزان مرگ و میر ناشی از شکستگی تا 20 درصد گزارش شده است.

نظرات